Εκφυλιστική νόσος της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (ΑΜΣΣ) - μαγνητική τομογραφία

  Εκφυλιστικές αλλοιώσεις στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης (ΑΜΣΣ) ανευρίσκονται στους περισσότερους εκ των ανθρώπων ηλικίας μεγαλύτερης των 40 ετών, ωστόσο το είδος και η έκτασή τους ποικίλλει σημαντικά. Επίσης ποικίλλει σημαντικά και η κλινική βαρύ­τητα της εκφυλιστικής νόσου έτσι ώστε οι ήπιες μορφές της διαδράµουν ασυµπτωµατικά, ενώ οι βαρύτερες μορφές της μπορούν να προκαλέσουν ακόμη και σοβαρή αναπηρία. Κύριες κλινικές εκδηλώσεις της νόσου είναι η δυσκαμψία, ο πόνος, η ριζίτιδα και η μυελοπάθεια. Η εκφυλιστική νόσος µμπορεί να προσβάλλει όλες τις επιμέρους ανατομικές δομές της ΑΜΣΣ όπως:

α) το μεσοσπονδύλιο δίσκο (δισκοπάθεια),

β) τις μικρές αρθρώσεις (οστεοαρθρίτιδα),

γ) τα σπονδυλικά σώματα (κυρίως τις επιφυσι­ακές πλάκες),

δ) τους συνδέσμους, κυρίως τους ωχρούς και τον οπίσθιο επιμήκη και

ε) τους παρασπονδυλικούς μύες.

 Ανάλογα µε το ποια ανατομική δομή της ΑΜΣΣ καθ’ υπεροχήν προσβάλλεται, η εκφυλιστική νό­σος διακρίνεται σε εκφυλιστική νόσο των μικρών αρθρώσεων, σε εκφυλιστική νόσο των μεσοσπονδύλιων δίσκων κλπ. Επειδή οι διάφορες ανατομικές δομές λειτουργούν ως ένα ενιαίο μηχανικό σύνολο, οι εκφυλιστικές αλλοιώσεις μίας ανατομικής δομής δια αλληλεπιδράσεως προκαλούν εκφύλιση των παρακειμένων ανατομικών δομών, µε αποτέλεσμα στην πράξη να ανευρίσκονται εκφυλιστικές αλλοιώσεις σε περι­σσότερες της μίας ανατομικής δομής πχ. η ελάττωση του ύψους του μεσοσπονδύλιου δίσκου αυξάνει το φορτίο και την κινητικότητα των αρθρικών αποφύσεων, µε αποτέλεσµα να αναπτύσσεται οστεοαρθρίτιδα.

Μαγνητική τομογραφία

   Η μαγνητική τομογραφία αναμφίβολα αποτελεί σήμερα την πιο ευαίσθητη, ειδική και αξιόπιστη μέθοδο στη διάγνωση της εκφυλιστικής νόσου της ΑΜΣΣ. Δημοσιευμένες μελέτες δείχνουν ότι η μαγνητική τομογραφία μπορεί να αναδείξει το αίτιο της μυελοπάθειας στο 90% των πασχόντων. Μπορεί να αναδείξει με ακρίβεια μεγαλύτερη του 90% την παρουσία οστεόφυτων ή δισκοκήλων που χρήζουν χειρουργικής αντιμετώπισης. Λόγω της αξιοπιστίας και της ακρίβειας της μεθόδου, από πολλούς σήμερα n μαγνητική τομογραφία θεωρείται ως n μόνη αναγκαία απεικονιστικά μέθοδος για την προεγχειρητική αξιολόγηση των ασθενών.

Μαγνητική τομογραφία- ασυμπτωματική νόσος

   Όπως είναι αναμενόμενο n μαγνητική τομογραφία ανα­δεικνύει εκφυλιστικές αλλοιώσεις στην ΑΜΣΣ σε σημαντικό ποσοστό των ασυµπτωµατικών ασθενών, n δε συχνότητα των ευρημάτων αυξάνει γραµµικά σε σχέση µε την ηλικία του ασθενούς. Δηµοσιευµένες μελέτες δείχνουν ότι n μαγνητική τομογραφία αποκαλύπτει:

1. Εκφύλιση µμεσοσπονδύλιου δίσκου στο 57% των ασυµπτωµατικών ασθενών µε ηλικία μεγαλύτερη των 40 ετών.

2. Κυκλότερη πρoβoλή του μεσοσπονδύλιου δίσκου (bulging disc) στο 20% των ασυµπτωµατικών ασθενών µε ηλι­κία μεταξύ των 45-54 ετών και στο 57% των ασυµπτωµατικών ασθενών µε ηλικία μεγαλύτερη των 64 ετών.

3. Πίεση επί του µηνιγγικού σάκου από προβάλλοντα δίσκο στο 8%των ασυµπτωµατικών ασθενών με ηλικία άνω των 50 ετών.

4. Στένωση των µεσοσπονδυλίων τρηµάτων στο 20% των ασθενών µε ηλικία άνω των 40 ετών

Από τα παραπάνω καθίσταται σαφές ότι τα ευρήματα της µαγνητικής τοµογραφίας σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να συσχετίζονται µε την κλινική εικόνα του ασθενούς πριν ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση θεραπευτικής αγωγής (συντη­ρητική ή χειρουργική).

Απεικονιστικά ευρήματα
 Εκφύλιση του μεσοσπονδύλιου δίσκου

   Τα δύο πρωιµότερα ευρήματα της εκφύλισης του μεσοσπονδυλίου δίσκου είναι n αφυδάτωση του πηκτοειδούς πυρήνα και n µείωση του ύψους του μεσοσπονδυλίου δί­σκου. Φυσιολογικά ο μεσοσπονδύλιος δίσκος απεικονίζεται µε ενδιάμεσης έντασης σήμα σε Τ1 ακολουθία και υψηλό σήμα σε Τ2 ακολουθία. Η ποσοστιαία µείωση των πρωτεογλυκανών στο δίσκο προκαλεί ελάττωση του νερού και αφυδάτωση µε αποτέλεσµα ο δίσκος χάνει το υψηλό του σήμα στις Τ2 ακολουθίες. Ιστολογικές μελέτες δείχνουν καλή συσχέτιση της εκφύλισης του δίσκου και του χαμηλού σήματος αυτού σε Τ2 ακολουθία. Η αφυδάτωση του μεσοσπονδυλίου δίσκου επηρεάζει την ανθεκτικότητα του ινώδους δακτυλίου και προδιαθέτει στην ανάπτυξη ρήξεων αυτού. Ο ινώδης δακτύλιος απει­κονίζεται µε χαμηλό σήμα στις Τ2 ακολουθίες και οι ρήξεις αυτού ως γραµµοειδείς βλάβες υψηλού σήματος.

 Φαινόμενο κενού

   Ο όρος «φαινόμενο κενού» αναφέρεται στην συλλογή αέρος σε σχισµές που δηµιουργούνται εντός εκφυλισμένου μεσοσπονδυλίου δίσκου. Ο, αεριώδεις συλλογές ανευ­ρίσκονται στο 20% των ηλικιωμένων ασθενών και είναι πιο συχνές στην OΜΣΣ. Στη μαγνητική τομογραφία η παρου­σία αέρα απεικονίζεται ως χαμηλό σήμα σε Τ2 ακολουθία εντός του δίσκου. Συχνά στις Τ2 ακολουθίες η ίδια περιοχή απεικονίζεται µε υψηλό σήμα και αυτό οφείλεται στο ότι οι σχlσµές πληρούνται µε νερό, μιας και η εξέταση του μαγνητικού συντονισμού γίνεται σε ύπτια θέση και δεν υφίσταται πλέον αρνητική πίεση εντός του δίσκου. Η απλή ακτινογραφία και η αξονική τομογραφία είναι πιο ευαίσθητες σε σύγκριση µε τη μαγνητική τομογραφία στην απεικόνιση του φαινόμενου κενού.

Ασβέστωση του δίσκου

   Επασβέστωσεις παρατηρούνται στον ινώδη δακτύλιο και δευτερευόντως στον πηκτοειδή πυρήνα. Σε νεκροτοµικές µελέτες ασβεστώσεις του πηκτοειδούς πυρήνα απεικονί­ζονται στο 7% και ασβεστώσεις στον ινώδη δακτύλιο στο 70%. Οι επασβεστώσεις του μεσοσπονδυλίου δίσκου απει­κονίζονται στην MR1 µε χαμηλό ή υψηλό σήμα σε Τ1 ακο­λουθία. Η παρουσία υψηλού σήματος σε Τ1 ακολουθία εντός του δίσκου συσχετίζεται άμεσα µε την παρουσία ασβεστώσεων σε εκφυλισμένο δίσκο.

Οστεόφυτα

   Τα οστεόφυτα είναι οστικές προσεκβολές που σχηματίζονται λόγω της µικροκίνησης και των µικροκακώσεων που προκαλούνται στο σημείο της πρόσφυσης των ινών του ινώδους δακτυλίου στο σώμα του σπονδύλου (sharp­ey’s fibers). Τα οστεόφυτα αρχίζουν να σχηματίζονται από 1 έως 3 µήνες µετά την κάκωση του ινώδους δακτυλίου και συνήθως χρειάζονται από 1 έως 3 χρόνια για να αποκτήσουν µέγεθος τέτοιο ώστε να απεικονίζονται στις ακτινολογικές μεθόδους. Οστεοφυτικά ρύγχη ανευρίσκονται στο 20-30% των ενηλίκων και µπορεί να είναι ασυµπτωµατικά ή να συσχε­τίζονται µε δυσκαμψία και τοπικό πόνο. Η παρουσία προ­σθίων οστεοφύτων συχνά δεν περιγράφεται στα πορίσματα της μαγνητικής τομογραφίας, ωστόσο πρόσθια οστεόφυτα µμπορούν να προκαλέσουν δυσφαγία ή και εισρόφηση. Σε δηµοσιευµένη μελέτη που αφορούσε ασθενείς µε δι­αταραχές της κατάποσης, εισρόφηση συνέβη στο 34% των ασθενών µε πρόσθια oστεόφuτα µεγέθους µικρότερου των 1Ο χιλιοστών σε οβελιαίο επίπεδο και στο 75% των ασθενών µε οστεόφυτα µεγέθους µεγαλύτερου των 1Ο χιλιοστών^. Οι απεικονιστικοί χαρακτήρες των οστεοφύτων της εκφυλιστι­κής νόσου δεν διαφοροποιούνται από τα οστεόφυτα που αναπτύσσονται σε φλεγμονώδεις ή µεταβολικές νόσους.

Εκφυλιστικές αλλοιώσεις επιφυσιακών πλακών

   Εκφυλιστικές αλλοιώσεις στις επιφυσιακές πλάκες των αυ­χενικών σπονδύλων συναντώνται σε µικρότερο ποσοστό σε σχέση µε τους οσφυϊκούς σπονδύλους. Διακρίνονται σε τρεις τύπους :

Τύπος Ι: Η επιφυσιακή πλάκα απεικονίζεται µε χαμηλό σήμα σε Τ1 ακολουθία και µε υψηλό σήμα σε Τ2 ακολουθία. Προσλαμβάνει το σκιαγραφικό που χορηγείται ενδοφλέβια, επειδή αποτελείται από αγγειούµενο ινώδη ιστό που αντικα­θιστά το σπογγώδες οστούν. Ο τύπος Ι είναι αναστρέψιμος, αλλά μπορεί να επιδεινωθεί και να γίνει τύπου 11 βλάβη.

Τύπος 11: Η επιφυσιακή πλάκα απεικονίζεται µε υψηλό σήμα σε Τ1 ακολουθία και ασθενώς χαμηλό σήμα σε Τ2 ακο­λουθία. Δεν σηµειούται πρόσληψη σκιαγραφικού. Παθολο­γοανατοµικά n βλάβη σχετίζεται µε εναπόθεση λιπώδους ιστού στο µυελό του οστού. Η βλάβη δεν είναι αναστρέψιμη και µπορεί είτε να µείνει σταθερή ή και να εξελιχθεί σε τύπου 111 βλάβη.

Τύπος 111: Η επιφυσιακή πλάκα απεικονίζεται µε χαμηλό σήμα σε Τ1 και Τ2 ακολουθία. Παθολογοανατοµικά σχε­τίζεται µε υποκατάσταση του φυσιολογικού οστού από οστεοσκληρυντικές αλλοιώσεις (υπερόστωση). Η βλάβη είναι µη αναστρέψιμη. Ο τύπος Ι απεικονιστικά θα πρέπει να διαφοραδιαγνωστεί από την οστεομυελίτιδα των επιφυσιακών πλακών που συνήθως αναπτύσσεται στις σπονδυλοδισκίτιδες.

Δισκοκήλn

    Στην αυχενική µήρα κατά σειρά συχνότητας δισκοκήλες δηµιουργούνται στον Α5-Α6 µεσοσπονδύλιο δίσκο (51 %), στον Α6-Α7 µμεσοσπονδύλιο δίσκο (24%), στον Α4-Α5 (17%) και µικρότερο στους υπολοίπους δίσκους. Η καθιερωμένη ταξινόμηση, σταδιοποίηση της δισκοπάθειας από τη North American Spine Society διακρίνει τους παρακά­τω τύπους κυκλοτερής πρoβoλή (bulging disc), εστιακή πρoβoλή-πρόπτωση (protrusion), δισκοκήλη (extrusion), αποσπασθείσα δισκοκήλη (sequestration). Παθολογοανα­τοµικά οι παραπάνω τύποι σχετίζονται µε

1.Κυκλοτερή πρoβoλή (bulging disc): κυκλοτερής προβολή του μεσπονδυλίου δίσκου πέραν των ορίων του σώματος του σπονδύλου. ,

2.Εστιακή πρoβoλή-πρόπτωση (protrusion):Τοπική προβολή δισκικού υλικού πέραν της παρυφής του σώµατος του σπονδύλου, n οποία δεν διασπά τις έξω ίνες του ινώδους δα­κτυλίου ή τον οπίσθιο επιμήκη σύνδεσμο.

3. Δισκοκήλη (extrusion): Τοπική πρoβoλή δισκικού υλι­κού, n οποία διασπά όλες τις ίνες του ινώδους δακτυλίου και τον οπίσθιο επιμήκη σύνδεσμο. Αυτού του τύπου οι δισκοκήλες συνήθως εντοπίζονται στην οπισθοπλάγια παρυφή του µμεσοσπονδυλίου δίσκου και προβάλλουν προς τα πλάγια εκκολπώµατα.

4.Αποσπασθείσα δισκοκήλη (sequestration): Το προβάλλον δισκικό υλικό αποσπάται από το λοιπό δίσκο και ευρίσκεται ελεύθερο στο σπονδυλικό σωλήνα. Η µμαγνητική τομογραφία έχει σαφώς μεγαλύτερη ευαισθησία και ει­δικότητα από την αξονική τομογραφία στο να διαχωρίσει το "protrusion" από το "extrusion" του δίσκου. Σε απόλυ­τα νούμερα έχει υψηλή ειδικότητα (93%) και χαµηλή ευαισθησία (46%).

5.Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε ένα 40% των ασθενών παρατηρείται µείωση του όγκου της δισκοκήλης µετά την οξεία φάση. Σε μεγαλύτερο ποσοστό μειώνονται σε µέγε­θος οι δισκοκήλες που προβάλλουν στο σπονδυλικό σωλήνα (disc extrusion)

Στένωση σπονδυλικού σωλήνα

   Ως στένωση ορίζεται n µείωση του εύρους των διαστά­σεων του σπονδυλικού σωλήνα, των µεσοσπονδυλίων τρπ­µάτων και των πλαγίων εκκολπωµάτων. Η στένωση µπορεί να είναι επίκτητη, συγγενούς αιτιολογίας ή να οφείλεται σε συνδυασμό των παραπάνω. Στα πλαίσια της εκφυλιστικής νόσου, στένωση µπορεί να προκαλείται από οστεόφυτα, συνδεσµόφυτα, οστεοαρθρίτιδα των μικρών αρθρώσεων, πάχυνση των συνδέσμων, προβολή του μεσοσπονδύλιου δί­σκου ή και συνδυασμό των παραπάνω. Στη μαγνητική τομογραφία n στένωση αξιολογείται τόσο στις εγκάρσιες όσο και στις οβελιαίες τοµές. Στην καθ’ ημέρα πράξη, συνήθως n στένωση του σπονδυλικού σωλήνα δεν αξιολογείται δια της μετρήσεως των διαστάσεων του σπον­δυλικού σωλήνα ή των µεσοσπονδυλίων τρηµάτων. Συνήθως γίνεται αδρή αξιολόγηση και διακρίνεται σε ηπια, μέτρια και σοβαρή, µε βάση τα παραπάνω κριτήρια. Ήπια στένωση θεωρείται µία στένωση όταν παρατηρείται μικρή πίεση επί του υπαραχνοειδούς χώρου σε οβελιαία 12 ακολουθία. Μετρίου βαθιού στένωση θεωρείται όταν υπάρχει σχεδόν πλήρης εξάλειψη του υπαραχνοειδους χώρου και σοβαρή στένωση όταν υπάρχει εξάλειψη του υπαραχνοειδούς χώρου και πίεση επί του νωτιαίου µμυελού. Η χρόνια πίεση επί του νωτιαίου μυελού µπορεί να προκα­λέσει μυελοµαλάκυνση. Στη μαγνητική τομογραφία, στην αρ­χική φάση, n µυελοµαλακυντική εστία απεικονίζεται µε υψηλό σήμα σε Τ2 ακολουθία και ασθενή πρόσληψη του σκιαγρα­φικού. Σε χρόνια φάση, λόγω της γλοίωσης και της ανάπτυξης κυστικών αλλοιώσεων, n µυελοµαλακυντική εστία απει­κονίζεται µε υψηλό σήμα σε Τ2 ακολουθία, χαμηλό σήμα σε Τ1 ακολουθία και χωρίς πρόσληψη σκιαγραφικού.

Συμπέρασμα

   Η μαγνητική τομογραφία θεωρείται σήμερα ως n κα­λύτερη απεικονιστική μέθοδος για την ανάδειξη όλου του φάσµατoς των βλαβών της εκφυλιστικής νόσου της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Επίσης είναι n πλέ­ον ακριβής μέθοδος στη διάγνωση του αιτίου του οξέος ή χρόνιου πόνου της ΑΜΣΣ.

 Πηγή

Read More

Αθλητικές κακώσεις στη βουβωνική χώρα και η διάγνωση με απεικονιστηκές μεθόδους

Αποτελεί ένα συνηθισμένο πρόβλημα των αθλητών, καθώς το ένα 5% των αθλητικών κακώσεων εντοπίζονται στη βουβωνική χώρα. Πιο συχνά συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο, στα αγωνίσματα δρόμου, στην ενόργανη γυμναστική, στο πατινάζ και στην ιππασία. Αν η πάθηση δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, ο πόνος μπορεί να γίνει χρόνιος και να έχει επιπτώσεις στην αθλητική σταδιοδρομία του πάσχοντος.

Κατ' αρχάς ο ορθοπεδικός πρέπει να διαχωρίσει αν πρόκειται για οξεία κάκωση (συνήθως μυοσκελετική) ή για χρόνιο σύμπτωμα (συνήθως μη μυοσκελετικής προέλευσης). Κατά δεύτερον, πρέπει να εντοπιστεί η ακριβής ανατομική περιοχή του πόνου (προσαγωγοί του μηρού, άρθρωση του ισχίου, όρχεις, κατώτερο κοιλιακό τοίχωμα).


Παράγοντες κινδύνου για κακώσεις στη βουβωνική χώρα είναι τα αθλήματα με σωματική επαφή, το πάχος, η κακή κατάσταση του μυϊκού συστήματος, η ακαμψία και αθλήματα που απαιτούν γρήγορες εκκινήσεις.


Υπάρχουν διάφορες κλινικές καταστάσεις και σύνδρομα που μπορούν να προκαλέσουν πόνο στη βουβωνική χώρα σε αθλητές, όπως:


ΘλάσειςΑποτελούν τους συχνότερους τραυματισμούς του ισχίου, της λεκάνης και της βουβωνικής χώρας. Συχνότερα απαντούν στα αθλήματα με σωματική επαφή και συνήθως αφορούν την περιοχή του μείζονα τροχαντήρα, τη λαγόνια ακρολοφία και το περίνεο. Στην πορεία, είναι δυνατό να εμφανιστεί μια μεγάλη υποδόρια εκχύμωση. Η θεραπεία περιλαμβάνει ψυχρά επιθέματα και επίδεση της πάσχουσας περιοχής, ενώ μετά από 48 ώρες θερμότητα και χειρομαλάξεις. Οταν υποχωρήσει ο πόνος αρχίζει η κινησιοθεραπεία. Ο χρόνος επιστροφής στις αθλητικές δραστηριότητες θα εξαρτηθεί από τον πόνο και τη βαρύτητα της κάκωσης.


Τραυματισμοί προσαγωγών (adductor injuries)


Η μηχανισμός της κάκωσης είναι συνδυασμός του κορμού σε υπερέκταση και του κάτω άκρου σε απαγωγή και εξωτερική στροφή. Οσο κεντρικότερα εμφανίζεται ο πόνος τόσο σοβαρότερος είναι ο τραυματισμός. Σε περιφερικότερη εντόπιση του πόνου, η αποκατάσταση αναμένεται συνήθως σε 1-2 εβδομάδες. Σε κεντρική, είναι δυνατόν να απαιτηθούν 1-2 μήνες.


Η θεραπεία κατά κανόνα είναι συντηρητική και περιλαμβάνει ανάπαυση, επίδεση της περιοχής, ψυχρά επιθέματα, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και φυσικοθεραπεία. Η κινησιοθεραπεία πρέπει να γίνεται μέχρι τα όρια του πόνου.


Σύνδρομο οπίσθιων μηριαίων (hamstring syndrome)


Χαρακτηρίζεται από έντονο πόνο κοντά στο ισχιακό κύρτωμα που ακτινοβολεί στην οπίσθια επιφάνεια του μηρού. Ο πόνος προκαλείται κατά το τρέξιμο, την υπερπήδηση εμποδίων, κατά την καθιστική θέση ή τη διάταση της οπίσθιας επιφάνειας του μηρού.


Η κλινική εξέταση αναδεικνύει ευαισθησία κοντά στο ισχιακό κύρτωμα. Επίσης, η έκταση του ισχίου υπό αντίσταση αναπαράγει συχνά τον πόνο. Η αντιμετώπιση είναι κυρίως συντηρητική με ανάπαυση, αντιφλεγμονώδη ή τοπική έγχυση κορτικοειδούς αν κριθεί απαραίτητο.


Τενοντίτις του λαγονοψοΐτη
Η πάθηση απαντά συχνότερα στους δρομείς ταχυτήτων, στους εμποδιστές και στους χορευτές μπαλέτου.


Οι ασθενείς παραπονούνται για πόνο στη βουβωνική χώρα, ο οποίος εκλύεται με την κάμψη του ισχίου υπό αντίσταση. Επίσης, πόνος καθώς και ήχος τριβής ή αίσθημα αναπήδησης μπορεί να προκληθεί κατά την παθητική απαγωγή και εξωτερική στροφή του ισχίου. Η αντιμετώπιση είναι κυρίως συντηρητική με ανάπαυση, αντιφλεγμονώδη ή τοπική έγχυση κορτικοειδούς αν κριθεί απαραίτητο.


Μόλις επανέλθει η πλήρης κίνηση του ισχίου χωρίς πόνο, ο αθλητής ενθαρρύνεται για την επιστροφή στις αθλητικές δραστηριότητες. Σε επίμονες περιπτώσεις, συνιστάται χειρουργική αντιμετώπιση που μπορεί να γίνει και αρθροσκοπικά.


Αλγος ηβικής σύμφυσης αθλητών (athletic pubalgia)


Το πρόβλημα εντοπίζεται στην κατάφυση του ορθού κοιλιακού μυός στην ηβική σύμφυση. Τις περισσότερες φορές συμβαίνει τραυματισμός με τον κορμό σε θέση υπερέκτασης, σε συνδυασμό με τον μηρό σε θέση υπερβολικής απαγωγής.


Η μαγνητική τομογραφία συνήθως είναι χωρίς ευρήματα. Στην κλινική εξέταση ο πόνος αναπαράγεται με την προσαγωγή του ισχίου υπό αντίσταση. Η αντιμετώπιση κατά κανόνα είναι συντηρητική και περιλαμβάνει ανάπαυση, επίδεση της περιοχής, ψυχρά επιθέματα, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και φυσικοθεραπεία. Αν τα συμπτώματα συνεχιστούν για αρκετούς μήνες και εμποδίζουν την επάνοδο του αθλητή στην ενεργό δράση, θα πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο χειρουργικής επέμβασης.


Οστεΐτιδα της ηβικής σύμφυσης
Συνήθως οφείλεται σε αλλεπάλληλους μικροτραυματισμούς της περιοχής από υπερβολική επαναλαμβανόμενη μυϊκή έλξη του ορθού μηριαίου και των προσαγωγών μυών του ισχίου στην περιοχή της ηβικής σύμφυσης. Παρατηρείται συχνά σε νεαρούς ποδοσφαιριστές. Επίσης, θα πρέπει να αποκλεισθεί πιθανή εξεργασία του ουροποιητικού, γεννητικού και του πεπτικού συστήματος. Σπάνια μπορεί να οφείλεται σε παγίδευση του λαγονοβουβωνικού νεύρου.


Στην κλινική εξέταση, υπάρχει πόνος στην περιοχή του ισχίου που επιδεινώνεται με την προσαγωγή του ισχίου υπό αντίσταση. Επίσης, σημειώνεται ευαισθησία στην ηβική σύμφυση.


Η διάγνωση γίνεται με το σπινθηρογράφημα των οστών και τη μαγνητική τομογραφία. Σε κάποιες περιπτώσεις η λήψη οστικής βιοψίας μπορεί να βοηθήσει, αποκλείοντας νεοπλασίες και φλεγμονές. Η διαφορική διάγνωση της πάθησης περιλαμβάνει την τενοντίτιδα προσαγωγών, το κάταγμα κόπωσης, τη χρόνια προστατίτιδα και τις νεοπλασίες. Η θεραπεία περιλαμβάνει ανάπαυση, χορήγηση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών, ενώ σε επίμονες περιπτώσεις έχει ένδειξη η τοπική έγχυση κορτικοειδών ή και η χειρουργική επέμβαση, η οποία ωστόσο έχει αμφίβολα αποτελέσματα.


Σύνδρομο του απιοειδούς (piriformis syndrome)


Το σύνδρομο απιοειδούς μυός οφείλεται σε παθολογία του απιοειδούς μυός, η οποία προκαλεί παγίδευση και συμπίεση του ισχιακού νεύρου, με αποτέλεσμα ο ασθενής να παρουσιάζει ισχιαλγία που δεν οφείλεται σε πρόβλημα της σπονδυλικής στήλης.


Η διάγνωση είναι πολύ πιθανό να υποδηλώνεται από το ιστορικό του ασθενούς, ιδιαίτερα όταν αναφέρεται τραυματισμός στον γλουτό, όπως π.χ. πτώση. Συχνά, το σύνδρομο οφείλεται σε υπερδραστηριότητα των στροφέων του ισχίου με συνέπεια εμφάνιση συνδρόμου υπέρχρησης ή σε πολύωρο κάθισμα σε σκληρές επιφάνειες. Η εγκυμοσύνη θεωρείται επίσης ένας προδιαθεσικός παράγοντας.


Ο ασθενής με τυπικό σύνδρομο απιοειδούς παραπονιέται για πόνο στον γλουτό με ή χωρίς αντανάκλαση στην οπίσθια επιφάνεια του μηρού. Πολλές φορές μπορεί ο πόνος να επεκτείνεται κάτω από το γόνατο έως την οπίσθια επιφάνεια της κνήμης, μιμούμενος τυπική ισχιαλγία. Η καθιστική θέση πιθανόν να είναι επώδυνη και η συμμετοχή σε αθλητικές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν την κάμψη ή έσω στροφή των ισχίων σχεδόν αδύνατη. Το σημείο του Pace είναι θετικό (πόνος κατά την έσω στροφή του ισχίου υπό αντίσταση με το σκέλος σε έκταση).


Χρειάζεται πλήρης νευρολογική εξέταση (μυϊκής ισχύος, αισθητικότητας, αντανακλαστικών κ.λπ.) των κάτω άκρων.


Ο ακτινοδιαγνωστικός έλεγχος περιλαμβάνει απλές ακτινογραφίες, αξονική τομογραφία αλλά και μαγνητική τομογραφία. Η θεραπεία περιλαμβάνει ανάπαυση, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και επί εμμονής των ενοχλημάτων τοπική έγχυση κορτικοειδούς. Οι περισσότεροι ασθενείς αποκαθίστανται με συντηρητική αγωγή. Σε περίπτωση αποτυχίας της συντηρητικής θεραπείας, η χειρουργική αντιμετώπιση με διερεύνηση και κινητοποίηση του ισχιακού νεύρου δίνει πολύ καλά αποτελέσματα.


Σύνδρομο της λαγονοκνημιαίας ταινίαςΣυνήθως παρουσιάζεται στους ποδηλάτες και τους δρομείς, λόγω της επανειλημμένης κάμψης των ισχίων και των γονάτων. Ο πόνος εντοπίζεται στο ύψος του μείζονα τροχαντήρα και ακτινοβολεί στην έξω επιφάνεια του μηρού και στο γόνατο. Οι ασθενείς παραπονούνται για αίσθημα εξάρθρωσης του ισχίου, αναπήδησης ή θορύβου, ακόμα και στην απλή βάδιση. Η έγερση από θέση οκλαδόν είναι δυνατό να προκαλέσει άλγος καθώς και αίσθημα αναπήδησης. Η θεραπεία είναι κατά βάση συντηρητική με μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη, ασκήσεις διάτασης ή και τοπική έγχυση κορτικοειδούς και σπάνια χειρουργική.


Θλάση μαλακών μορίων λαγόνιας ακρολοφίας
Η θλάση των μαλακών μορίων της λαγόνιας ακρολοφίας, με σχηματισμό υποπεριοστικού αιματώματος, είναι γνωστή και ως «hip pointer».


Είναι σχετικά συχνή κάκωση σε νεαρή ηλικία, που πρέπει όμως να διαφοροδιαγιγνώσκεται από τα οξέα κατάγματα της λαγόνιας ακρολοφίας και τα αποσπαστικά κατάγματά της. Θεραπεύεται συντηρητικά.


Κροτούν ισχίο (snapping hip joint)


Προκαλείται από διάφορες εξωαρθρικές αιτίες (προστριβή τενόντων σε οστική επιφάνεια: συνηθέστερα ερεθισμός της λαγονοκνημιαίας ταινίας στον μείζονα τροχαντήρα) ή ενδαρθρικές αιτίες (όπως ρήξη του επιχείλιου χόνδρου, ελεύθερα σώματα στην άρθρωση κ.λπ.). Η διάγνωση γίνεται με αξονική τομογραφία και χορήγηση σκιαγραφικού, μαγνητική τομογραφία ή αρθροσκόπηση του ισχίου. Συνήθως θεραπεύεται συντηρητικά και σπανιότερα χειρουργικά.


Ενδαρθρικές παθήσεις
Οι πιο συχνές ενδαρθρικές παθήσεις που προκαλούν πόνο στο ισχίο είναι:


*Υμενίτιδα


*Σηπτική αρθρίτιδα του ισχίου


*Ελεύθερα σώματα της άρθρωσης


*Οστεοαρθρίτιδα του ισχίου


*Οστεονέκρωση του ισχίου


*Υπερτροφικός επιχείλιος χόνδρος


*Ρήξη επιχείλιου χόνδρου


Η ρήξη του επιχείλιου χόνδρου απαντά αρκετά συχνά στους αθλητές του καράτε. Συμβαίνει συνήθως σε υπερβολική κάμψη ή απαγωγή του ισχίου. Ο αθλητής αναφέρει πόνο που επεκτείνεται προς τον γλουτό και επώδυνο κλικ στη βουβωνική χώρα. Σε άλλες περιπτώσεις έχει αίσθημα εμπλοκής της άρθρωσης του ισχίου. Η διάγνωση γίνεται με τη μαγνητική τομογραφία και την αρθροσκόπηση του ισχίου.


ΚατάγματαΠιο συχνά είναι τα αποσπαστικά κατάγματα της πυέλου από τη δράση των μυών που καταφύονται σε αυτή. Το 70-90% των αποσπαστικών καταγμάτων της πυέλου είναι σταθερά, οπότε και αντιμετωπίζονται συντηρητικά.


Τα περιφερικά μεμονωμένα κατάγματα αποσπαστικού τύπου με ακέραιο πυελικό δακτύλιο είναι σχετικά συχνά σε αθλητικές δραστηριότητες συνήθως σε παιδιά λίγο πριν ή λίγο μετά την έναρξη της εφηβείας αλλά και μέχρι την ηλικία των 18 ή και 25 ετών, που είναι δρομείς, άλτες, αθλητές γυμναστικής ή ποδοσφαιριστές.


Θεραπεύονται συντηρητικά, εκτός ίσως από τα αποσπαστικά κατάγματα του ισχιακού κυρτώματος που προκαλούνται από έντονη σύσπαση των οπίσθιων μηριαίων, που μπορεί να απαιτούν χειρουργική αντιμετώπιση για ανάταξη του κατάγματος ή απώτερη χειρουργική αφαίρεση του αποσπασθέντος τμήματος.


Σε επίμονο πόνο του ισχίου σε έφηβους αθλητές δεν θα πρέπει να ξεχνάμε την πιθανότητα επιφυσιολίσθησης της μηριαίας κεφαλής.


Κατάγματα κόπωσης της πυέλουΠαρατηρούνται συνήθως σε δρομείς μεγάλων αποστάσεων. Η κυριότερη εντόπιση αυτών των καταγμάτων είναι η ένωση του ηβικού με τον ισχιακό κλάδο.


Ο πόνος υπάρχει συνήθως σε όλη την κίνηση του ισχίου και εντείνεται όταν ο ασθενής ισορροπεί στο ένα κάτω άκρο. Οι απλές ακτινογραφίες δεν είναι πάντοτε διευκρινιστικές και συχνά απαιτείται σπινθηρογράφημα οστών για την επιβεβαίωση της διάγνωσης.


Η θεραπεία περιλαμβάνει ανάπαυση, ενώ η επιστροφή στις αθλητικές δραστηριότητες αναλόγως με τα συμπτώματα μπορεί να καθυστερήσει 3-5 μήνες.


Τα κατάγματα κόπωσης του ισχίου παρουσιάζονται αρκετά πιο σπάνια.


Παθήσεις των οποίων η διάγνωση τίθεται με αρθροσκόπηση


Η αρθροσκόπηση του ισχίου αποτελεί μια χρήσιμη μέθοδο για τη διερεύνηση του πόνου της βουβωνικής χώρας. Επιτρέπει τη διάγνωση παθήσεων του αρθρικού χόνδρου, του επιχείλιου χόνδρου ή του αρθρικού υμένα. Με τη μέθοδο αυτή, γίνεται αποκατάσταση τραυματισμών του επιχείλιου χόνδρου, αφαίρεση ξένων σωμάτων της άρθρωσης, υμενεκτομή ή λήψη βιοψίας.


Παθήσεις ισχίου που υποδύονται αθλητικές κακώσεις σε παιδιά και έφηβους
Η οστεοχονδρίτιδα (νόσος των Legg-Perthes-Calve, ηλικίες 4-10 ετών), η επιφυσιολίσθηση της μηριαίας κεφαλής (11-16 ετών), η συγγενής δυσπλασία, η σηπτική αρθρίτιδα και η υμενίτιδα του ισχίου είναι παθήσεις που υποδύονται αθλητικές κακώσεις σε αυτή την ηλικιακή ομάδα.


Διαφορική διάγνωση


Η διάγνωση του πόνου της βουβωνικής χώρας θα πρέπει να περιλαμβάνει εκτός από παθήσεις του μυοσκελετικού, κήλες, λεμφαδενοπάθεια, φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου, προστατίτιδες και γενικά παθήσεις του ουροποιητικού και των γεννητικών οργάνων.
Πηγή

Read More

Διάστρεμμα ποδοκνημικής: αίτια, συμπτώματα, θεραπεία, πρόγνωση

Εικόνα 1

Τι είναι το διάστρεμμα ποδοκνημικής

Το διάστρεμμα ποδοκνημικής  μια κατάσταση η οποία χαρακτηρίζετε από την ρήξη ή την διάταση των συνδέσμων που σταθεροποιούν την ποδοκνημική άρθρωση ( βλέπε ανατομία ποδοκνημικής).  Πιο συχνά τραυματίζεται ο έξω πλάγιος σύνδεσμος .

Ο σύνδεσμος είναι ένας δυνατός ιστός ( συνδετικός ιστός ) ο οποίος συγκρατεί τα οστά μεταξύ τους . Ο έξω σύνδεσμος αποτελείτε από τρις δεσμίδες και είναι  υπεύθυνος για την σύνδεση των αστών της περόνης , του αστραγάλου και της φτέρνας( βλέπε ανατομία ποδοκνημικής) . Ο έξω πλάγιος σύνδεσμος λειτούργει προστατευτικά έτσι ώστε να μην γίνει υπερβολική ανάσπαση έσω χείλους ( εικόνα 1) . Όταν πραγματοποιηθεί αυτή η κίνηση σε υπέρμετρο βαθμό ο σύνδεσμος δεν αντέχει και τραυματίζεται . Αυτή η κατάσταση ονομάζετε διάστρεμμα ποδοκνημικής  και ποικίλει από απλή διάταση ( βαθμός 1 ) , μερική ρήξη (βαθμός 2)  ή πλήρη ρήξη ( βαθμός 3) .
     

                                                    

Αίτια πρόκλησης διαστρέμματος  ποδοκνημικής  

Το διάστρεμμα ποδοκνημικής   συνήθως συμβαίνει κατά την διάρκεια δραστηριοτήτων που απαιτούν απότομες αλλαγές κατεύθυνσης του σώματος ειδικά σε ανομοιογενείς επιφάνειες . Συνήθως συμβαίνει σε αθλητές μπάσκετ , ποδοσφαίρου και βόλεϊ . αυτό συμβαίνει όταν το πόδι βρεθεί στον συνδυασμό δυο κινήσεων στις ακραίες τους θέσεις (ανάσπαση έσω χείλους ,εικόνα 1 και πελματιαία κάμψη εικόνα 2 ). Σε αυτές τις δυο φάσεις η εφαρμογή μεγάλης φόρτισης( βάρος , προσγείωση από άλμα κτλ)  δημιουργεί τον τραυματισμό .
               

                            

Εικόνα 2

Συμπτώματα του διαστρέμματος  ποδοκνημικής  

Οι ασθενούς με διάστρεμμα  ποδοκνημικής  συχνά ακούν ένα χαρακτηριστικό ‘κλικ’ την στιγμή του τραυματισμού το οποίο ακολουθείται από πόνο και οίδημα στην εξωτερική επιφάνεια της ποδοκνημικής . Επίσης είναι δύσκολο ο ασθενής να φορτίσει πλήρως το σκέλος του λόγο του πόνου .

Διάγνωση  διαστρέμματος  ποδοκνημικής  

Η  υποκειμενική ( λήψη  ιστορικού ) και αντικειμενική ( κλινική εξέταση ) αξιολόγηση είναι αρκετές για να οδηγήσουν τον φυσικοθεραπευτή στην διάγνωση του διαστρέμματος  ποδοκνημικής   . Μερικές φορές εξετάσεις όπως ακτινογραφίες , μαγνητική τομογραφία ή αξονική τομογραφία μπορούν να βοηθήσουν .

Θεραπεία διαστρέμματος  ποδοκνημικής  

Στις περισσότερες περιπτώσεις το διάστρεμμα  ποδοκνημικής  θεραπεύετε με τη κατάλληλη φυσικοθεραπεία . Η επιτυχία της θεραπείας  εξαρτάτε σε μεγάλο βαθμό από τη συνεργασία του ασθενή με τον φυσικοθεραπευτή . Πολύ βασικό είναι η αποφυγή των δραστηριοτήτων που αυξάνουν τα συμπτώματα . Αυτό βοηθά το σώμα μας να επουλώσει τους τραυματισμένους ιστούς . Σταδιακά με την μείωση των συμπτωμάτων επιστρέφουμε στις καθημερινές μας δραστηριότητες  πάντα με την καθοδήγηση του φυσιοθεραπευτή μας . Όσο πιο  γρήγορα ξεκινήσει το πρόγραμμα φυσικοθεραπείας τόσο πιο γρήγορο και μόνιμο θα είναι το αποτέλεσμα. Ο ασθενής μπορεί να καθορίσει αν κάποια δραστηριότητα μπορεί να προκαλέσει περεταίρω βλάβη στους συνδέσμους .Γενικά μια δραστηριότητα μπορεί να αυξήσει τα συμπτώματα αν :

• 1.Αν αυξάνεται ο πονος κατά την διάρκεια που εκτελείται ‘η
• 2.Αν αυξάνεται ο πονος μετά το τέλος της ή
• 3.Αν αυξάνεται ο πονος το πρωινό μετά την δραστηριότητα

Η θεραπεία του διαστρέμματος  ποδοκνημικής  για τις 48 -72 ώρες σκοπό έχει να μειώσει την αιμορραγία , το πρήξιμο και την φλεγμονή . Γι αυτό το λόγο χρησιμοποιούμε την περίδεση , την ανάροπη θέση , την ανάπαυση και την κρυοθεραπεία .  Είναι επίσης πολύ βασικό οι ασθενείς να εκτελούν ασκήσεις βελτίωσης της ελαστικότητας και ασκήσεις ισορροπίας νωρίς στο πρόγραμμα αποκατάστασης για πρόληψη με στόχο την γρηγορότερη ανάρρωση και επιστροφή στις καθημερινές τους δραστηριότητες . Όλες οι ασκήσεις πάντα εκτελούνται στο όριο του πόνου χωρίς να αυξάνουν τα συμπτώματα .

Πρόγνωση διαστρέμματος  ποδοκνημικής   

Σε περιπτώσεις μικρών τραυματισμών ( βαθμοί 1 και 2 ) η επιστροφή στις προηγούμενες δραστηριότητες είναι περίπου 2 με 6 εβδομάδες με την κατάλληλη θεραπεία και αποκατάσταση . Ασθενείς με πιο σοβαρούς τραυματισμούς ( βαθμός 3) θα χρειαστούν περισσότερο χρόνο αποκατάστασης .

Φυσικοθεραπεία διαστρέμματος  ποδοκνημικής   

Η φυσικοθεραπεία κρίνεται απαραίτητη για όλους τους ασθενείς με διάστρεμμα  ποδοκνημικής   διότι όχι μόνο θα επιτύχει ταχύτερη  ανάρρωση αλλά θα βοηθήσει και στην πρόληψη του επανατραυματισμού. Η θεραπεία περιλαμβάνει :

• Κρυοθεραπεία ή θερμοθεραπεία
• αρθρική κινητοποίηση
• τεχνικές μαλακών μορίων  ( μάλαξη )
• ηλεκτροθεραπεία
• διόρθωση στάσης ( αν κρίνεται απαραίτητο )
• taping
• ασκήσεις βελτίωσης της ελαστικότητας των μυών
• ασκήσεις βελτίωσης της δύναμης των μυών
• ασκήσεις βελτίωσης ισορροπίας

Πηγή

Read More