Έλληνας ακτινολόγος σκοτώνει τον καρκίνο με... ηλεκτροσόκ!

Μια νέα θεραπεία κατά του καρκίνου, που στέλνει εκατομμύρια ηλεκτρικούς παλμούς ανά δευτερόλεπτο στους καρκινικούς όγκους χωρίς να βλάπτει τον γύρω ιστό, φαίνεται ότι θα αποτελέσει το νέο όπλο κατά του καρκίνου.

Πρόκειται για ελαφρά επεμβατική θεραπεία για τον καρκίνο, που ανοίγει μικροσκοπικές τρύπες στους όγκους σκοτώνοντάς τους τελικά χωρίς να βλάπτει τον περιβάλλοντα υγιή ιστό. Αυτό μπορεί να αποτελέσει το τελευταίο όπλο στον πόλεμο ενάντια στην ασθένεια, και είναι έργο Έλληνα επιστήμονα.

Η τεχνική της μη αναστρέψιμης ηλεκτροπόρωσης (IRE) περιλαμβάνει ουσιαστικά την έκλυση εκατομμυρίων ηλεκτρικών παλμών ανά δευτερόλεπτο, οι οποίοι σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα προστατεύοντας τον διπλανό ιστό. Όπως εξηγεί ο Κωνσταντίνος Σοφοκλέους, επεμβατικός ακτινολόγος στο Memorial Sloan-Kettering Cancer Center της Νέας Υόρκης, η μέθοδος αυτή είναι αρκετά χρήσιμη για τη θεραπεία του καρκίνου του ήπατος, του πνεύμονα, του παγκρέατος και άλλων οργάνων παρακείμενων σε αιμοφόρα αγγεία, νεύρα και άλλες ευαίσθητες δομές. Η θεραπευτική αντιμετώπιση τύπων καρκίνου που βρίσκονται κοντά σε ευαίσθητες περιοχές περιλαμβάνει συνήθως χειρουργείο και την εφαρμογή της μεθόδου της θερμικής νέκρωσης, η οποία αρχικά θερμαίνει και στη συνέχεια παγώνει τον όγκο. Αυτή όμως μπορεί να βλάψει τον υγιή ιστό, αποτελώντας παράλληλα κίνδυνο για τις περιβάλλουσες δομές.

Με την IRE πραγματοποιείται μια μικροσκοπική τομή στο μέγεθος της μύτης ενός μολυβιού για την είσοδο στον οργανισμό του μικροσκοπικού οργάνου που θα στοχεύσει στον όγκο. Μέσω αυτού περνούν ισχυρά ηλεκτρικά πεδία που δημιουργούν μικρές τρύπες στις μεμβράνες των κυτταρικών όγκων. Η διαδικασία αυτή τα σκοτώνει, καθώς διαταράσσει τη μοριακή ισορροπία στο εσωτερικό και το εξωτερικό των κυττάρων.

Στην έρευνα που πραγματοποίησε ο Σοφοκλέους συμμετείχαν είκοσι πέντε ασθενείς με καρκίνο που είχε κάνει μεταστάσεις σε διάφορα σημεία του σώματός τους και έφεραν όγκους μέσου μεγέθους 2 εκατοστών. Ύστερα από τριάντα θεραπευτικές συνεδρίες η μέθοδος IRE αποδείχτηκε αρκετά ασφαλής για περαιτέρω διερεύνηση σε μεγαλύτερης κλίμακας κλινικές δοκιμές. «Η θεραπεία φαίνεται να είναι αρκετά ωφέλιμη για ανθρώπους με καρκίνο που έχει κάνει μετάσταση και για τους οποίους δεν υπάρχουν καλές θεραπευτικές επιλογές» δήλωσε ο Έλληνας επιστήμονας κατά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της έρευνάς του στο 38ο επιστημονικό συνέδριο της Διεθνούς Ένωσης Ακτινολογίας στη Νέα Ορλεάνη.

Πηγή

Read More

Πυρηνική Ιατρική: εξετάσεις In vivo και In vitro

Η Πυρηνική Ιατρική είναι η μόνη ειδικότητα της Ιατρικής η οποία κάνει χρήση ραδιενεργών ουσιών για διαγνωστικούς και θεραπευτικούς σκοπούς.

Η διαγνωστική προσέγγιση υποδιαιρείται στην in vivo μελέτη, με χρήση μικρών ποσοτήτων ραδιοφαρμάκων, και στην in vitro ανάλυση του αίματος, με τη χορήγηση ραδιοδιαγνωστικών αντιδραστηρίων (σε επίπεδο ιχνηθετών).

In vivo

Οι in vivo εξετάσεις της Πυρηνικής Ιατρικής είναι τα σπινθηρογραφήματα (η απεικονιστική εξέταση που δίνει πληροφορίες για τη λειτουργία του εξεταζόμενου οργάνου ή των οστών). Αυτό αποτελεί την ειδοποιό διαφορά από τις άλλες διαγνωστικές απεικονιστικές εξετάσεις (π.χ. Ακτίνες Χ, υπερηχογραφήματα, Αξονική Τομογραφία, Μαγνητική Τομογραφία), οι οποίες δίνουν πληροφορίες για την ανατομία του οργάνου που ελέγχεται. Η διαφορά έγκειται δηλαδή στο ότι η εξέταση της Πυρηνικής Ιατρικής μελετώντας τη διαταραχή μίας λειτουργίας καθορίζει το αίτιο ενός προβλήματος υγείας.

Τα σπινθηρογραφήματα είναι μία εξέταση εύκολη, ανώδυνη και ασφαλής. Για τη διενέργεια χορηγείται (συνήθως ενδοφλέβια) μικρή ποσότητα κατάλληλης ουσίας επισημασμένης με ραδιενεργό ιχνηθέτη και, με το βασικό μηχάνημα που έχει στα χέρια του ο πυρηνικός ιατρός, τη γ-camera, παρακολουθείται ο τρόπος πρόσληψης του ραδιοφαρμάκου, η απομάκρυνση ή και ο μεταβολισμός αυτού από το υπό εξέταση όργανο.

Η γ-camera δεν εκπέμπει ακτινοβολία, όπως συμβαίνει με τα ακτινολογικά μηχανήματα, αλλά είναι ένας ανιχνευτής της γ-ακτινοβολίας την οποία εκπέμπει ο εξεταζόμενος που έχει λάβει το ραδιοφάρμακο.

Η ποσότητα του ραδιοφαρμάκου που χρησιμοποιείται ελέγχεται προσεκτικά ως προς τη στειρότητά του και ως προς την ενεργότητά του, ώστε να επιτευχθεί η μικρότερη έκθεση του εξεταζόμενου στην ακτινοβολία, σε συνδυασμό με την ακρίβεια και τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα της εξέτασης.

Ο χρόνος αναμονής από τη χορήγηση μέχρι την ολοκλήρωση της εξέτασης ποικίλλει, ανάλογα με το εξεταζόμενο όργανο, από 30 min έως και λίγες ώρες. Σε μερικά ειδικά σπινθηρογραφήματα οι λήψεις ξεκινούν 1-2 μέρες μετά τη χορήγηση του ραδιοφαρμάκου.

Σπινθηρογράφημα μπορεί να γίνει σε κάθε ανθρώπινο όργανο. Οι πλέον συνηθισμένες ενδείξεις είναι για σπινθηρογράφημα:

-θυρεοειδούς (για να μελετηθεί η λειτουργία του αδένα ή να διαφοροδιαγνωστεί ο ψυχρός από το θερμό όζο)

-οστών (η πιο ευαίσθητη μέθοδος για την ανίχνευση πρώιμων οστικών μεταστάσεων, διάγνωση οστεομυελίτιδας κ.ά)

-καρδιαγγειακού συστήματος (για τον έλεγχο αιμάτωσης του μυοκαρδίου προς ανίχνευση ισχαιμίας, εμφράγματος ή βιωσιμότητας μυοκαρδίου)

-νεφρών (είτε δυναμικό, διά του νεφρογράμματος, για έλεγχο της λειτουργίας των νεφρών με πληροφορίες για ΧΝΑ και υπέρταση, είτε στατικό, για τον έλεγχο οξείας πυελονεφρίτιδας, ουλών κ.ά.)

-πνευμόνων (αερισμού-αιμάτωσης, η πιο ακριβής αναίμακτη μέθοδος για τη διάγνωση της πνευμονικής εμβολής).

Στην τομογραφική απεικόνιση τα τελευταία χρόνια εισέβαλε η Ποζιτρονική Τομογραφία, που με τη χρήση βραχύβιων ραδιοϊσοτόπων που εκπέμπουν ποζιτρόνια (θετικά ηλεκτρόνια), παρέχει μεταβολική απεικόνιση των οργάνων σε μοριακό επίπεδο. Οι κυριότερες κλινικές εφαρμογές της Ποζιτρονικής Τομογραφίας αναφέρονται στην Ογκολογία (περίπου 80%). Αλλες εφαρμογές αφορούν την Καρδιολογία, τη Νευρολογία, τις λοιμώξεις και τελευταία διαφαίνεται η προοπτική χρήσης αυτής στη μελέτη του προβλήματος της εξάρτησης από φαρμακευτικές ουσίες.

In vitro

Πέραν των σπινθηρογραφημάτων, στην Πυρηνική Ιατρική γίνονται και εξετάσεις RIA (Radio-Immuno-Assay) με τη χρήση ραδιοδιαγνωστικών ουσιών σε δείγμα αίματος του εξεταζόμενου, χωρίς να εκτίθεται ο ίδιος σε ακτινοβόληση, με τις οποίες προσδιορίζονται με απόλυτη ακρίβεια ορμόνες, επίπεδα φαρμάκων, δείκτες καρκίνου, αλλεργιογόνες ουσίες κ.ά.

Εκτός από τις διαγνωστικές εφαρμογές γίνονται και θεραπευτικές εφαρμογές των ραδιοϊσοτόπων με ραδιενεργά στοιχεία που επιλεκτικά συγκεντρώνονται στον υπό θεραπεία ανθρώπινο ιστό και τον ακτινοβολούν εκ των έσω. Π.χ. χρήση ραδιενεργού Ι-131 σε καλοήθεις και κακοήθεις παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα, χρήση Strontium στην ανακουφιστική θεραπεία οστικών μεταστάσεων κ.ά.

Πηγή

Read More

Νέο όπλο κατά της μετάστασης του καρκίνου του μαστού

Βρετανοί επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι η έρευνά τους για την αποτροπή μετάστασης του καρκίνου του μαστού σε άλλα όργανα στέφθηκε με επιτυχία.

Στα πειράματά τους σε ποντίκια κατάφεραν να μπλοκάρουν τη λειτουργία ενός ενζύμου που φαίνεται να συνδέεται με την εξάπλωση του όγκου και τη θνησιμότητα της νόσου. 

Οι επιστήμονες του βρετανικού Ινστιτούτου Ερευνών για τον Καρκίνο κατάφεραν να αδρανοποιήσουν το ένζυμο LOXL2 σε πειράματά τους σε ποντίκια με καρκίνο του μαστού.

Όπως ανακοίνωσαν, αυτό απέτρεψε τη μετάσταση του όγκου σε άλλα όργανα.

Στη μελέτη τους τονίζεται ότι το 90% των θανάτων από καρκίνο οφείλεται σε δευτερογενείς όγκους, που έχουν εξαπλωθεί από το αρχικό σημείο εμφάνισής τους.

Η βρετανική έρευνα προσφέρει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας αγωγής που θα στοχεύει στο μπλοκάρισμα του συγκεκριμένου ενζύμου, με την ελπίδα περαιτέρω μείωσης των ποσοστών θνησιμότητας από καρκίνο του μαστού και τις μεταστάσεις του.

Επίσης, η ανίχνευση των επιπέδων του συγκεκριμένου ενζύμου επιτρέπει, σύμφωνα με τους επιστήμονες, την πρόγνωση για το ποιοι όγκοι θα κάνουν μετάσταση, ώστε η κατάσταση του ασθενούς να αντιμετωπιστεί έγκαιρα και με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, εφόσον βέβαια αναπτυχθεί η απαιτούμενη φαρμακευτική αγωγή.

Οι κλινικές δομικές σε ανθρώπους για αυτό το σκοπό αναμένεται να ξεκινήσουν πολύ γρήγορα.

Πηγή

---

Read More

Είδη Παθήσεων - Μεταστατικός Καρκίνος του Ήπατος (Από το Παχύ Έντερο)



Τυπική ηπατική 
μετάσταση μεγέθους 3,5 
εκατοστών (σημειώνεται με
 μαύρα βέλη) σε οβελιαία
 τομή παρασκευάσματος
 δεξιού ηπατικού λοβού

Φυσική Ιστορία της Νόσου
Το ήπαρ αποτελεί το συνηθέστερο σημείο μετάστασης του καρκίνου του παχέος εντέρου. Ηπατικές μεταστάσεις συνυπάρχουν στο 35% των ασθενών τη στιγμή της διάγνωσης του καρκίνου του εντέρου. Επιπλέον, από το υπόλοιπο 65%, οι μισοί θα αναπτύξουν μετάγχρονες ηπατικές μεταστάσεις. Χωρίς θεραπεία, οι ηπατικές μεταστάσεις οδηγούν στο θάνατο μέσα σε 12 μήνες.
Ο λόγος για τον οποίο ο καρκίνος του παχέος εντέρου μεθίσταται στο ήπαρ σχετίζεται με τη αιμάτωση αυτών των δύο οργάνων. Συγκεκριμένα, το αίμα που “τρέφει” το παχύ έντερο επιστρέφει πίσω στην καρδιά διαμέσου του ήπατος, το οποίο λειτουργεί σαν φίλτρο απομάκρυνσης βλαπτικών παραγόντων. Όταν στο αίμα του ασθενούς με κακοήθεια στο παχύ έντερο υπάρχουν καρκινικά κύτταρα, αυτά δεσμεύονται στο ήπαρ. Εκεί πολλαπλασιάζονται και τελικά αναπτύσσονται σε μεταστατικές εστίες. Ο χρόνος διπλασιασμού ενός τέτοιου κυττάρου είναι 50 με 100 ημέρες. Για να δώσει ένα και μόνο κύτταρο ανιχνεύσιμες από την αξονική τομογραφία (> 1 εκατοστό) ηπατικές μεταστάσεις, απαιτούνται 20 με 30 κυτταρικοί διπλασιασμοί. Αυτό σημαίνει ότι για να γίνει ορατή ακτινολογικά μία ηπατική μεταστάση χρειάζονται 3 με 5 χρόνια.
Οι μεταστάσεις ανιχνεύονται συχνότερα στο δεξιό λοβό, ίσως λόγω του γεγονότος ότι είναι μεγαλύτερος από τον αριστερό. Ωστόσο, το 60% των ασθενών που έχουν διαγνωσθεί με μεταστατική νόσο έχουν εντοπίσεις και στους δύο λοβούς. Όταν διαπιστώνονται, οι ηπατικές μεταστάσεις έχουν μέγεθος 3 με 5 εκατοστά (εικόνα 1). Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως μπορούν να ξεπεράσουν και τα 10 εκατοστά.


Διάγνωση της Νόσου
Οι ηπατικές μεταστάσεις από τον καρκίνο του παχέος εντέρου είναι συνήθως ασυμπτωματικές. Τα ηπατικά ένζυμα είναι επηρρεασμένα μόνο στο 50% των ασθενών. Ο ειδικός καρκινικός δείκτης CEA (μία απλή αιματολογική εξέταση) είναι αυξημένος στο 65% των ασθενών. Οριστική διάγνωση τίθεται με τις απεικονιστικές εξετάσεις και κυρίως με την πολυτομική αξονική τομογραφία η οποία έχει ευαισθησία που ξεπερνά το 90% για μάζες μεγαλύτερες του ενός εκατοστού. Επιβεβαίωση αλλά και ανίχνευση επιπλέον μεταστατικών εστιών (σε ποσοστό 10%) επιτυγχάνεται με τη χρήση της ολοσωματικής PET πολυτομικής αξονικής τομογραφίας. Βιοψία συνήθως δεν πραγματοποιείται εξαιτίας του σοβαρού κινδύνου διασποράς της νόσου.


Βαρύτητα της Νόσου
Υπάρχουν πολλές παράμετροι που βοηθούν στην πρόβλεψη της βαρύτητας της νόσου, δηλαδή στην καταννόηση της βιολογικής συμπεριφοράς και της “επιθετικότητας” της κακοήθειας. Σε γενικές γραμμές, καλούς προγνωστικούς δείκτες αποτελούν: α) η απουσία θετικών για κακοήθεια λεμφαδένων στο παρασκεύασμα του εντέρου, β) η εκδήλωση της ηπατικής μετάστασης τουλάγχιστον ένα χρόνο μετά την εντερεκτομή, γ) η παρουσία μίας και μόνης μετάστασης, δ) ένα μέγεθος μετάστασης μικρότερο από 5 εκατοστά και τέλος ε) μία τιμή CEA μικρότερη από 200.


Θεραπεία της Νόσου
Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, η ανάπτυξη ηπατικών μεταστάσεων από καρκίνο στο παχύ έντερο ήταν συνώνυμη με το θάνατο. Ωστόσο, η κατάσταση αυτή άλλαξε ύστερα από την ανάπτυξη εξαιρετικών αντινεοπλασματικών φαρμάκων (χημειοθεραπευτικά σχήματατα τύπου FOLFOX, αγγειοστατικά αντισώματα τύπου Bevacuzimab, κτλ). Η χρήση των αντικαρκινικών αυτών φαρμάκων έχει αυξήσει την επιβίωση των ασθενών είτε με χειρουργικά εξαιρέσιμες (το 30% των περιπτώσεων) είτε με μη εξαιρέσιμες (το υπόλοιπο 70%) ηπατικές μεταστάσεις. Επιπλέον, ένας στους πέντε “μη εξαιρέσιμους” ασθενείς μετατρέπεται σε “εξαιρέσιμο”, ύστερα από τη χορήγηση των μοντέρνων αντινεοπλασματικών φαρμάκων. Από την άλλη πλευρά, αν και οι τεχνικές ηπατεκτομής γίνονται όλο και πολυπλοκότερες (εκτεταμμένες ηπατεκτομές ύστερα από πυλαίο εμβολισμό, διαδοχικές ηπατεκτομές, κτλ), έχει εξελιχθεί σημαντικά η διεγχειρητική και μετεγχειρητική παρακολούθηση, έτσι ώστε τα ποσοστά μετεγχειρητικού θανάτου και επιπλοκών μετά τη διενέργεια της βαρειάς αυτής επέμβασης να είναι εξαιρετικά χαμηλά. Τέλος, την τελευταία δεκαετία έχουν αναπτυχθεί και άλλες μέθοδοι τοπικής καταστροφής των μεταστατικών όγκων (ραδιοσυχνότητες, περιοχική χημειθεραπεία, κτλ) οι οποίες, αν και δεν είναι τόσο αποτελεσματικές όσο η ηπατεκτομή, ωστόσο μπορούν να συνεισφέρουν στην αύξηση της επιβίωσης του ασθενούς.
Σήμερα, ο άρρωστος με μη εξαιρέσιμο μεταστατικό καρκίνο από το παχύ έντερο μπορεί, με τη χρήση των σύγχρονων αντινεοπλασματικών φαρμάκων, να ζήσει έως και δύο χρόνια. Από την άλλη πλευρά, περισσότεροι από τους μισούς ασθενείς με χειρουργικά εξαιρέσιμες ηπατικές μεταστάσεις ζούν πάνω από 5 χρόνια.
Συμπερασματικά, η σύγχρονη ογκοχημειοθεραπευτική και ηπατική χειρουργική έχει μετατρέψει το μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου από μία προθανάτεια σε μία χρόνεια νόσο.
Πηγή

Read More

Μετάσταση στα οστά

Eικόνα PET scan

Ένα θέμα για το οποίο δε συζητάμε καθόλου, αποτελεί το μέγιστο φόβο πολλών, ίσως των περισσότερων. Ο λόγος είναι γιατί ο κόσμος δεν γνωρίζει πολλά για τις μεταστάσεις, με τις λίγες γνώσεις που έχει ο καθένας (πολλές φορές μηδενικές) αρκεί να ακούσει τη λέξη μετάσταση για να θεωρήσει τον καρκινοπαθή ετοιμοθάνατο. Ακόμα, οι ίδιοι οι καρκινοπαθείς φοβούντε τις μεταστάσεις, περισσότερο στα ζωτικά όργανα αλλά και των οστών είναι τρόμος. 

Ο σκοπός αυτής της ανάρτησης είναι να απομυθοποιηθεί το θέμα των μεταστάσεων στα οστά.

Η εικόνα παραπάνω είναι μια εικόνα PET SCAN
που είχε κάνει αμέσως μετά τη διάγνωση στις 27/5/08 ένας καρκινοπαθής. Πάνω αριστερά και κάτω στις δύο εικόνες φαίνεται ο όγκος που είχε στον πνεύμονα, το φωτεινό μέρος. Και στις τρεις εικόνες υπάρχει άλλο ένα φωτεινό σημείο, είναι το 3ο πλευρό δεξιά που την είχε αρπάξει. Στην πάνω δεξιά εικόνα φαίνονται οι μεταστάσεις του στη σπονδυλική στήλη, μια μεγάλη στο ιερό οστό και άλλες δύο. Από τότε, το διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ Gemzar και Tarceva (το σχήμα Alimta & Sisplatin δε του έκανε τίποτα) βρήκε ευκαιρία ο διάολος και προχώρησε. Εστίες στον 3ο, 5ο, 8ο σπόνδυλο, μια εστία στο 5ο πλευρό αριστερά και 2 εστίες στα λαγόνια.

Να τα πάρουμε από την αρχή όμως, τι σημαίνει η μετάσταση στα οστά:

1. Σημαίνει δυστυχώς πως δε σου έδωσε σημάδια νωρίς και η διάγνωση έγινε αργά, είχε χρόνο ο καρκίνος να ταξιδέψει μέσω του αίματος και να εγκατασταθεί στα οστά, όπου τα "τρώει", αφαιρεί δηλαδή ασβέστιο και δημιουργεί "λύσεις", έτσι το λένε.

2. Αν οι μεταστάσεις είναι πολλές και μακριά από την πρωτογενή εστία, κατατάσεσαι στο 4ο στάδιο. Ουσιαστικά, αν υπάρχουν 1-2 εστίες κοντά στην αρχική και μπορεί να γίνει χειρουργείο, τότε μπορεί κάλλιστα ο χειρουργός να αφαιρέσει το/τα πλευρό/ά χωρίς κανένα πρόβλημα. Οι άντρες ήδη έχουνε 1 λιγότερο από τη μια πλευρά, δεν παθαίνουνε τίποτα αν λείψει και κανένα ακόμα. Αν όμως οι εστίες είναι περισσότερες και απομακρυσμένες, τότε απλά δεν έχει νόημα να γίνει χειρουργείο, δεν μπορούν να αφαιρεθούν όλες οι εστίες. Το κακό είναι ότι οι περιπτώσεις με μεταστάσεις στα οστά λογίζονται σαν μη χειρουργήσιμες. Το σκεπτικό είναι πως δεν υπάρχει όφελος από την αφαίρεση μιας εστίας ενώ συνεχίζουν να υπάρχουν άλλες, έτσι το βλέπουν οι ογκολόγοι και οι χειρουργοί.

3. Ακόμα, μεταστάσεις σε προχωρημένο στάδιο δίνουν πόνο και ενόχληση. Πολλοί έχουνε βρει τον καρκίνο γιατί είχανε πόνο στη μέση, ο κύριος εδώ ήταν έτοιμος να αλλάξει στρώμα γιατί πίστευε ότι πόναγε λόγω κακής στάσης ύπνου. Μετά τη διάγνωση όμως, οι οστικές εντοπίσεις θεραπεύονται κι αυτές με τα ΧΜΘ φάρμακα όπως και οι συμπαγείς όγκοι. Αν υπάρχει πόνος μπορεί να αντιμετωπιστεί και με τοπική ακτινοθεραπεία. Υπάρχουν αρκετές λύσεις για την ανακούφιση από τον πόνο. Επιπλέον, με τη χορήγηση των διφωσφονικών (πχ Zometa) σταματά η αφαίρεση ασβεστίου και περνάει μπροστά η εναπόθεση, με σκοπό να κλείσουν οι οπές/εστίες.

4. Συνήθως δεν μπορεί να ξέρει κανείς αν έχει κλείσει μια οστική εστία, αν έχει καθαρίσει από τα καρκινικά κύτταρα. Αυτό γιατί στις αξονικές και μαγνητικές συνήθως συνεχίζουν και απεικονίζονται οι βλάβες, ανεξάρτητα αν υπάρχει δραστηριότητα εκεί ή όχι. Δεν το είχε δει αλλά του είχαν πει οι γιατροί πως μετά από χρόνια είναι πιθανόν να θεωρηθεί αρνητική μια εστία όταν συγκρινόμενη με παλιότερες απεικονίσεις φανεί πως δεν υπάρχει πια βλάβη.

Τι σημαίνει στην πράξη η ύπαρξη των οστικών μεταστάσεων: τα καρκινικά κύτταρα αφαιρούν το ασβέστιο από τα οστά και σε προχωρημένες καταστάσεις τα κάνουν επιρρεπή στα κατάγματα. Θα πρέπει όμως να είναι μεγάλη η λύση και να καταπονηθεί ιδιαίτερα το οστό. Στον πόνο αναφερθήκαμε προηγουμένως, μπορεί να ανακουφιστεί με παυσίπονα στην αρχή μέχρι να δράσουν τα ΧΜΘ φάρμακα. Από κει και πέρα, δεν υπάρχει κάποια άλλη επιβάρυνση λόγω της ύπαρξης μεταστάσεων, αν είναι σταθερές οι εστίες και δεν προκαλούν πόνο δεν υπάρχει λόγος να προκαλούν και πονοκέφαλο.

Ο κύριος εδώ, είχε κάποιες ενοχλήσεις στην αρχή, τους πρώτους 2-3 μήνες. Φρόντιζε να μην καταπονεί τη μέση μου, πούλησε τη μοτοσυκλέτα γιατί τα street έχουν άβολη θέση οδήγησης κι επιπλέον αν τυχόν έπεφτε θα ήθελα δυό κουτιά λαμαρινόβιδες για να τον δέσουν ;-) Δεν σήκωνε βάρη όπως παλιά και γενικότερα φυλαγόταν λίγο περισσότερο. Πέραν τούτου, στις διακοπές του Αυγούστου, του ήταν αδιανόητο να μην πάει για ψάρεμα, οπότε έπαιρνε ένα mesulid και μπορούσε να στήσει τα καλάμια χωρίς πόνο. Κι ενώ η εστία του στο ιερό οστό (το μεγάλο οστό χαμηλά) είναι μεγάλη και μονίμως στο όριο να περάσει στον ιστό, ξεφεύγοντας από το οστό.

Θέλω να πω πως δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί κάποιος για τις οστικές μεταστάσεις. Καλό είναι να μην υπάρχουν, αν υπάρξουν το παίρνουμε σαν δεδομένο και προχωράμε παρακάτω. Οι όποιες ενοχλήσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν με παυσίπονα (ακόμα και μορφίνη σε βαριές μορφές) αλλά οι εστίες θεραπεύονται μέσω των χημειοθεραπειών και ακτινοθεραπειών. Τέλος, υπάρχουν και κάποιες νέες τεχνικές με διοχέτευση ραδιενεργών υλικών στον οργανισμό.

Συμπέρασμα: οι τυχόν οστικές μεταστάσεις όταν δεν υπάρχουν και προκύψουν εκ νέου, θα πρέπει να μας προβληματίσουν όσον αφορά στον τρόπο αντιμετώπισης της νόσου που προχωρά, όχι για τον πόνο ή τα κατάγματα, όλα αυτά είναι μακριά. Κανείς δεν πέθανε από οστικές μεταστάσεις. Ελπίζω να πέρασα το μήνυμα που ήθελα...

ΥΓ: Αυτά ήταν όσα είχαν πει οι γιατροί στον ασθενή μας, έχει διαβάσει στο internet και έχει καταλάβει με το μυαλό του μηχανικού.  

Πηγή

Read More

Μεταστατική Λεμφαδενοπάθεια

Οι λεμφαδένες είναι ένας σταθμός άμυνας του οργανισμού. Όταν σε κάποιο σημείο του 

σώματος υπάρχει μια νεοπλασματική ή φλεγμονώδης εστία, οι λεμφαδένες της περιοχής

δέχονται τα νεοπλασματικά ή φλεγμονώδη κύτταρα και προσπαθούν να τα 

εξουδετερώσουν. Στην προσπάθειά τους αυτή, οι λεμφαδένες διογκώνονται. Όταν, 

λοιπόν, διαπιστώσουμε μια κακοήθη νεοπλασία σε ένα σημείο του σώματος, πρέπει

 πάντα να αναζητούμε και τυχόν διογκωμένους επιχώριους λεμφαδένες, ενδεικτικούς

 λεμφαδενικής επέκτασης της νόσου. Και αντίστροφα, όμως, όταν διαπιστώνουμε έναν

 διογκωμένο λεμφαδένα, πρέπει να κάνουμε προσπάθεια αναζήτησης της πρωτοπαθούς,

 πιθανώς νεοπλασματικής, εστίας.

Από τη χειρουργική ανατομική γνωρίζουμε ότι όσον αφορά στον τράχηλο, οι λεμφαδένες 

βρίσκονται μέσα στο λιπώδη ιστό του λαιμού. Αρκετοί από αυτούς βρίσκονται σε στενή

 επαφή με κάποια σημαντικά ανατομικά στοιχεία, αγγεία και νεύρα, τα οποία μπορεί να

 χρειασθεί να θυσιασθούν σε μία προσπάθεια ριζικής αφαίρεσης των αδένων. Γνωρίζουμε,

 επίσης, ότι ανάλογα με το πού βρίσκεται ο κακοήθης όγκος, διογκώνονται συνήθως αρχικά

 συγκεκριμένοι λεμφαδένες. Έτσι, έχουμε χωρίσει τους λεμφαδένες του λαιμού σε περιοχές

Έστω, λοιπόν, ότι διαπιστώνουμε στον ασθενή μας μια αλλοίωση με χαρακτήρες 

κακοήθους νόσου. Πριν προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε θεραπευτική ενέργεια, χρειάζεται

 να αναζητήσουμε τυχόν λεμφαδενικές διογκώσεις στον τράχηλο. Η λεμφαδενική επέκταση

 της νόσου μπορεί να είναι ήδη κλινικά έκδηλη. Να ψηλαφήσουμε, δηλαδή, 

διογκωμένους λεμφαδένες στο λαιμό. Ενδέχεται όμως, η λεμφαδενική επέκταση να είναι

 υποκλινική. Να έχουν περάσει, δηλαδή, κάποια νεοπλασματικά κύτταρα στους λεμφαδένες

 χωρίς όμως να έχουν ακόμη προκαλέσει τόσο μεγάλη διόγκωση, ώστε να γίνουν 

αντιληπτοί με την ψηλάφηση. Στην περίπτωση αυτή, ένα αναλυτικό υπερηχογράφημα του

 τραχήλου, αρκεί για να μας επισημάνει και την παραμικρή διόγκωση ενός λεμφαδένα πάνω 

από το φυσιολογικό. Εάν οι διογκώσεις είναι τόσο μεγάλες ώστε να αμφισβητείται η 

δυνατότητα αφαίρεσής τους, τότε μπορεί να ζητηθεί και αξονική ή μαγνητική τομογραφία,

 προκειμένου να μελετηθεί αναλυτικότερα η σχέση των λεμφαδενικών διογκώσεων με τα 

μεγάλα αγγεία του τραχήλου, τους μύες της σπονδυλικής στήλης κ.λπ.

Υπάρχει το ενδεχόμενο, η λεμφαδενική επέκταση να βρίσκεται σε μικροσκοπικό επίπεδο

 και οι λεμφαδένες να απεικονίζονται φυσιολογικοί είτε με τον υπέρηχο, είτε με την αξονική

 ή μαγνητική τομογραφία. Για τις περιπτώσεις αυτές, ο χειρουργός κεφαλής και τραχήλου,

 γνωρίζει ότι η κακοήθης νόσος σε κάποιες περιοχές χαρακτηρίζεται από αυξημένες

 πιθανότητες λεμφαδενικής επέκτασης και συμπεριλαμβάνει τους λεμφαδένες στη 

θεραπευτική του αντιμετώπιση, χειρουργική ή άλλη, έστω κι αν απεικονίζονται φυσιολογικοί.

Ένα ά λλο ενδεχόμενο είναι να διαπιστωθούν μεν ψηλαφητοί λεμφαδένες στο λαιμό, αλλά η 

διόγκωσή τους να οφείλεται σε φλεγμονώδη διήθηση και όχι σε νεοπλασματική. Μια 

κακοήθης εστία μπορεί να επιμολυνθεί και να εκδηλώσει λεμφαδενοπάθεια φλεγμονώδους

 αιτιολογίας. Είναι λογικό πριν αποφασίσει κανείς έναν ευρύ λεμφαδενικό καθαρισμό, να έχει 

αποδείξεις ή έστω σαφείς ενδείξεις ότι η λεμφαδενοπάθεια είναι μεταστατικής 

αιτιολογίας. Οι χαρακτήρες των λεμφαδενικών διογκώσεων, η σύσταση, η κινητικότητα, 

το επώδυνο ή ανώδυνο κατά την ψηλάφηση, είναι συχνά ενδεικτικοί για το εάν είναι 

μεταστατικής ή φλεγμονώδους αιτιολογίας. Η καλύτερη, πάντως, μέθοδος είναι 

η παρακέντηση (FNA) και η κυτταρολογική εξέταση. Η ανοικτή βιοψία πρέπει να αποφεύγεται 

καθώς μπορεί να οδηγήσει σε διασπορά του όγκου. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όταν κανείς

 αντιμετωπίζει μια κακοήθη νόσο, είναι προτιμότερο να είναι επιθετικός.

Αναφέραμε ότι εφόσον διαπιστωθεί κακοήθης αλλοίωση σε κάποια περιοχή της κεφαλής και

 του τραχήλου, θα πρέπει να αναζητηθεί η ύπαρξη μεταστατικών λεμφαδένων. 

Αντιστρόφως, όταν διαπιστώνεται τραχηλική διόγκωση, η οποία μετά το διαγνωστικό

 έλεγχο αποδεικνύεται ότι αντιστοιχεί σε λεμφαδένα μεταστατικής αιτιολογίας, 

οφείλουμε να αναζητήσουμε την πρωτοπαθή εστία πριν προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε

 θεραπευτική προσπάθεια. Ο διαγνωστικός έλεγχος είναι εκείνος που εφαρμόζεται σε 

κάθε τραχηλική διόγκωση και περιλαμβάνει τη λήψη του ιστορικού, την κλινική εξέταση με 

ενδοσκόπηση της ρινός, του ρινοφάρυγγος και του λάρυγγος στο ιατρείο, τον 

απεικονιστικό έλεγχο και την κυτταρολογική εξέταση. Η ανοικτή βιοψία και πάλι πρέπει

 να αποφεύγεται και πρέπει να καταλήγουμε σε αυτήν μόνο εφόσον έχουν εξαντληθεί τα 

παραπάνω.

Από τη στιγμή, λοιπόν, που θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για λεμφαδένα μεταστατικής 

αιτιολογίας, οφείλουμε να αναζητήσουμε την πρωτοπαθή εστία. Ήδη, οι περισσότερες 

εξετάσεις έχουν γίνει στην προσπάθειά μας να διαπιστώσουμε την ταυτότητα της 

τραχηλικής διόγκωσης. Δεν είναι περιττό, όμως, να επαναληφθούν ή να εκτιμηθούν

 εκ νέου, με δεδομένη πλέον την ταυτότητα της τραχηλικής διόγκωσης. Μια επιπλέον

 εξέταση, η οποία μπορεί να βοηθήσει στην αναζήτηση της πρωτοπαθούς εστίας, είναι

 το PET-CT. Ο συνδυασμός, δηλαδή, αξονικής τομογραφίας και σπινθηρογραφήματος. 

Επιπλέον, ο ασθενής θα πρέπει να υποβληθεί υπό γενική αναισθησία, στη λεγόμενη 

πανενδοσκόπηση. Θα ελεγχθούν επισκοπικά και ψηλαφητικά όλες οι περιοχές από το 

ρινοφάρυγγα έως τον οισοφάγο και θα ληφθούν βιοψίες από διάφορα σημεία.

Με γνωστή ή και άγνωστη την πρωτοπαθή εστία, η μεταστατική λεμφαδενοπάθεια χρήζει

 θεραπευτικής αντιμετώπισης. Η μέθοδος για τη θεραπεία της λεμφαδενικής νόσου είναι,

 κατά κανόνα εκείνη, που θα επιλεγεί και για την πρωτοπαθή εστία. Κατά σειρά 

σπουδαιότητας για την κεφαλή και τον τράχηλο, γενικά μιλώντας, κατατάσσονται:

 ο χειρουργικός καθαρισμός, η ακτινοθεραπεία και η χημειοθεραπεία.

Ο λεμφαδενικός καθαρισμός αποτελεί από τις μεγαλύτερες επεμβάσεις που διενεργούμε 

στον τράχηλο. Μπορεί να είναι θεραπευτικός, όταν υπάρχει κλινική λεμφαδενοπάθεια, 

ή προληπτικός όταν υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις μικροσκοπικής λεμφαδενικής επέκτασης. 

Ριζικός είναι ο καθαρισμός, όταν συναφαιρούνται σημαντικά αγγεία και νεύρα του 

τραχήλου ή λειτουργικός, όταν αφαιρείται μόνο ο λιπώδης ιστός που εμπεριέχει τους

 λεμφαδένες. Τέλος, μπορεί να αφορά σε όλα ή ορισμένα μόνο διαμερίσματα του 

τραχήλου. Η επέμβαση είναι αρκετά ασφαλής και συνεπάγεται δύο ή τρεις, μόνο,

 ημέρες νοσηλείας.

Πηγή

Read More